Διαχείριση σχέσεων και συγκρούσεων (μέρος Α΄ 2)

 

Α. 2         ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ    ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ

 

  1. ΔΑΒΙΔ – ΓΟΛΙΑΘ (Α΄Σαμουήλ ιζ:1-53, Σελ. 280)

Συνήθροισαν δε οι Φιλισταίοι τα στρατεύματα αυτών διά πόλεμον….εγώ εξεύρω την υπερηφανίαν σου και την πονηρίαν της καρδίας σου….Και είπεν ο Σαούλ προς τον Δαβίδ, Δεν δύνασαι να υπάγης εναντίον του Φιλισταίου τούτου ….εγώ δε έρχομαι εναντίον σου εν τω ονόματι του Κυρίου των δυνάμεων….Α΄Σαμ. ιζ:1-53

Αιτία σύγκρουσης: Ο Γολιάθ εξουθενεί το στράτευμα του Κυρίου και το Πνεύμα του Θεού ξεσηκώνει τον Δαβίδ. Όλοι τον συμβουλεύουν να αποφύγει τη σύγκρουση και ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει καθώς η μάχη είναι άνιση. Ο Δαβίδ όμως γνωρίζει τι μπορεί να κάνει εν Κυρίω, γιατί θανάτωσε πιο πριν ένα λιοντάρι και μια αρκούδα. Η σύγκρουση εδώ έφερε τη λύτρωση και τη νίκη για τον λαό του Θεού.

Συμπέρασμα: Με τον Κύριο μπροστά, μια σύγκρουση με τον εχθρό οδηγεί σε νίκη και θρίαμβο. Η πίστη,, ο Λόγος και η οδηγία του Θεού είναι τα όπλα.

 

  1. ΔΑΒΙΔ – ΣΑΟΥΛ (Α΄Σαμουήλ κδ: 1-23, Σελ. 289 / Α΄Σαμουήλ κς: 1-25, Σελ. 292)

Και αφού επέστρεψεν ο Σαούλ ….Δεν θέλω επιβάλει την χείρα μου κατά του κυρίου μου· διότι είναι κεχρισμένος του Κυρίου….Ο Κύριος λοιπόν ας ήναι δικαστής και ας κρίνη μεταξύ εμού και σού….Α΄Σαμ. κδ:1-53

Ήλθον δε οι Ζιφαίοι προς τον Σαούλ ….μη γένοιτο εις εμέ παρά Κυρίου, να επιβάλω την χείρα μου επί τον κεχρισμένον του Κυρίου…. Α΄Σαμ. κς:1-25

Αιτία σύγκρουσης: Ο Σαούλ κυνηγά με μανία τον Δαβίδ για να τον θανατώσει. Ενώ ο Δαβίδ ξέρει να πολεμά, φεύγει για να αποφύγει τη σύγκρουση. Έχει δύο φορές την ευκαιρία να θανατώσει τον Σαούλ και να υποστηρίξει μάλιστα ότι ο Θεός τον παρέδωσε στα χέρια του. Δεν υποκύπτει όμως στον πειρασμό να βάλει τα χέρια του στον κεχρισμένο του Κυρίου. Δεν στηρίζεται ακόμη στο γεγονός ότι αυτός είναι πλέον ο κεχρισμένος και το ξέρει. Ούτε λέει από μέσα του «αφού ο Θεός απέρριψε τον Σαούλ, ήρθε η σειρά μου να βασιλέψω». Περιμένει με υπομονή την ώρα του Κυρίου.

Συμπέρασμα: Ο πνευματικός άνθρωπος σέβεται τους ανθρώπους που ο Θεός κάποτε χρησιμοποίησε. Ποτέ δε βάζει τα χέρια του επάνω τους.

 

  1. ΝΕΕΜΙΑΣ – ΣΑΝΑΒΑΛΛΑΤ (Νεεμίας δ: 1-23, Σελ. 466)

Ότε δε ήκουσεν ο Σαναβαλλάτ ότι ημείς οικοδομούμεν το τείχος, ωργίσθη…..Άκουσον, Θεέ ημών· διότι μυκτηριζόμεθα· και στρέψον τον ονειδισμόν αυτών κατά της κεφαλής αυτών και κάμε αυτούς να γείνωσι λάφυρον εν γη αιχμαλωσίας·…Και απ’ εκείνης της ημέρας το ήμισυ των δούλων μου ειργάζοντο το έργον, και το ήμισυ αυτών εκράτουν τας λόγχας…..Νεεμ. δ:1-23

Αιτία σύγκρουσης: Ο Νεεμίας ξεκίνησε να χτίζει το τείχος και ο Σαναβαλλάτ και οι σύμμαχοί του εκτοξεύουν απειλές. Ο Νεεμίας πηγαίνει στον Κύριο και βάζει φύλακες να αγρυπνούν. Οι μισοί χτίζουν και οι άλλοι μισοί κρατάνε λόγχες. Ούτε τα ιμάτιά τους δεν έβγαζαν και ήταν ενωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. Δεν επιδιώκουν την σύγκρουση αλλά δεν σταματάνε και το έργο του Θεού επειδή κάποιοι απειλούν.

Συμπέρασμα: Όταν ο λαός του Θεού είναι ενωμένος μπορεί να αποκρούσει και να αντιμετωπίσει κάθε επίθεση από τον εχθρό.

 

  1. ΤΡΕΙΣ ΠΑΙΔΕΣ – ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡ (Δανιήλγ: 1-30, Σελ. 787)

Ναβουχοδονόσορ ο βασιλεύς έκαμεν εικόνα χρυσήν, Εάν ήναι ούτως, ο Θεός ημών, τον οποίον ημείς λατρεύομεν, είναι δυνατός να μας ελευθερώση εκ της καμίνου του πυρός της καιομένης· και εκ της χειρός σου, βασιλεύ, θέλει μας ελευθερώσει. Αλλά και αν ουχί, ας ήναι γνωστόν εις σε, βασιλεύ, ότι τους θεούς σου δεν λατρεύομεν και την εικόνα την χρυσήν, την οποίαν έστησας, δεν προσκυνούμεν…..Δαν. γ:1-30

Αιτία σύγκρουσης: Ο Ναβουχοδονόσορ κάνει μια εικόνα χρυσή και απαιτεί όλοι να την προσκυνήσουν. Οι 3 παίδες αρνούνται και ο Ναβουχοδονόσορ τους απειλεί ότι θα τους ρίξει στο καμίνι. Τα τρία παιδιά παραμένουν ακλόνητα. Πιστεύουν ότι ο Κύριος που λατρεύουν είναι δυνατός να τους ελευθερώσει ακόμη και από το καμίνι. Αλλά ακόμη και αν δεν το κάνει, την εικόνα του είναι αποφασισμένοι να μην την προσκυνήσουν. Αφήνουν δηλαδή στον Κύριο να είναι «Κύριος». Να κάνει δηλαδή ό,τι θέλει Αυτός. Μια τέλεια εμπιστοσύνη.

Συμπέρασμα: Οι απειλές όσο φοβερές και αν είναι, δεν πιάνουν στον άνθρωπο που ανέθεσε τη ζωή του στα χέρια του Θεού. Καμία βασιλεία στον κόσμο αυτό δεν πρέπει να μας τρομάζει με συγκρούσεις και απειλές γιατί ο Βασιλιάς στον οποίο πιστεύουμε είναι μεγαλύτερος.

 

  1. ΔΑΝΙΗΛ – ΔΑΡΕΙΟΣ (Δανιήλ ς: 1-28, Σελ. 792)

Αρεστόν εφάνη εις τον Δαρείον…..Και ο Δανιήλ, καθώς έμαθεν ότι υπεγράφη η γραφή, εισήλθεν εις τον οίκον αυτού· και έχων τας θυρίδας του κοιτώνος αυτού ανεωγμένας προς την Ιερουσαλήμ, έπιπτεν επί τα γόνατα αυτού τρίς της ημέρας, προσευχόμενος και δοξολογών ενώπιον του Θεού αυτού, καθώς έκαμνε πρότερον. …..Ο Θεός μου απέστειλε τον άγγελον αυτού και έφραξε τα στόματα των λεόντων και δεν με έβλαψαν, διότι αθωότης ευρέθη εν εμοί ενώπιον αυτού, και έτι ενώπιόν σου, βασιλεύ, πταίσμα δεν έπραξα…… Δαν. ς:1-28

Αιτία σύγκρουσης: Οι πρόεδροι και οι σατράπες πλέκουν μια πλεκτάνη εναντίον του Δανιήλ και παγιδεύουν τον Βασιλιά Δαρείο να βγάλει ένα διάταγμα ότι όποιος επικαλεστεί άλλον Θεό πλην του Βασιλιά, να ρίχνεται στο λάκκο των λεόντων. Ο Δανιήλ το μαθαίνει και συνεχίζει να κάνει ό,τι έκανε και πριν. Προσεύχεται και δοξολογεί τρεις φορές τη μέρα κοιτάζοντας προς την Ιερουσαλήμ. Ποτέ δεν έβαλε στην καρδιά του την κοσμική εξουσία σε ανώτερη θέση από τον Κύριο. Ποτέ μάλιστα δεν τον απασχόλησε το κόστος αυτής της επιλογής. Τέλος δεν παραπονέθηκε στον Βασιλιά λέγοντάς του ότι είναι θύμα πλεκτάνης. Τα άφησε όλα στον Κύριο.

Συμπέρασμα: Όταν μια σύγκρουση προκαλείται από πλεκτάνη άλλων, ο άνθρωπος του Θεού δεν χρησιμοποιεί τα ίδια όπλα. Ζει στην απλότητα της εκζήτησης του Θεού που ζούσε και πριν και εμπιστεύεται τον Θεό. Επιπλέον, είναι σημαντικό ότι ενώ η απειλή υπήρχε, ο Δανιήλ όχι μόνο προσεύχονται αλλά και δοξολογούσε. Ζούσε δηλαδή στον ξεχωριστό κόσμο της σχέσης του με τον Θεό. Σ΄ αυτή τη στάση ο Θεός ενεργεί τα μεγαλεία Του.

 

  1. ΔΥΟ ΜΑΘΗΤΕΣ – ΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΕΣ (Ματθαίος κ:20-28, Σελ. 867)

 

Τότε προσήλθε προς αυτόν η μήτηρ των υιών του …. Ειπέ να καθήσωσιν ούτοι οι δύο υιοί μου εις εκ δεξιών σου και εις εξ αριστερών εν τη βασιλεία σου…. Και ακούσαντες οι δέκα ηγανάκτησαν περί των δύο αδελφών…. και όστις θέλη να ήναι πρώτος εν υμίν, ας ήναι δούλος υμών…. Ματθ. κ:20-27

Αιτία σύγκρουσης: Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννη με τη μεσολάβηση και της μητέρας τους, ζητούν από τον Κύριο να καθίσουν ο ένας στα δεξιά και ο άλλος στα αριστερά του στη Βασιλεία. Αυτό προκαλεί την αγανάκτηση των υπολοίπων 10 μαθητών. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η συζήτηση γίνεται προς το τέλος της διακονίας του Ιησού, αφού έχουν δει οι μαθητές με τα μάτια τους τεράστια θαύματα και έχουν ακούσει με τα αυτιά τους θαυμάσιες διδαχές. Η καρδιά τους εντούτοις διψούσε για πρωτοκαθεδρίες, χωρίς μάλιστα να σκέφτονται τους άλλους. Ο Κύριος τους φανερώνει ότι αυτό ακριβώς είναι το φρόνημα του κόσμου, το οποίο τα παιδιά του Θεού θα πρέπει να αποφύγουν, καθώς το φρόνημα του Θεού είναι διαφορετικό. Στην πορεία αυτοί οι μαθητές αλλάζουν βαθειά. Ο Ιωάννης ειδικότερα, έγινε ο μαθητής και ο διδάσκαλος της αγάπης και της ταπείνωσης.

Συμπέρασμα: Το φρόνημα της πρωτοκαθεδρίας είναι σαρκικό και προκαλεί συγκρούσεις. Το παιδί του Θεού καλείται να το θανατώσει αυτό το φρόνημα και να βαδίσει στην οδό της υπηρεσίας και του δούλου, ακολουθώντας το πρότυπο του Ιησού.

 

  1. ΠΕΤΡΟΣ – ΑΔΕΛΦΟΙ ΠΕΡΙΤΕΤΜΗΜΕΝΟΙ (Πράξεις ια:1-18, Σελ. 972)

Και ότε ανέβη ο Πέτρος εις Ιεροσόλυμα, εφιλονείκουν μετ’ αυτού οι εκ περιτομής, λέγοντες ότι Εισήλθες προς ανθρώπους απεριτμήτους και συνέφαγες μετ’ αυτών. Ο δε Πέτρος ήρχισε και εξέθετε προς αυτούς τα γενόμενα κατά σειράν, λέγων· …. Ακούσαντες δε ταύτα ησύχασαν και εδόξαζον τον Θεόν…. Πράξ. ια:1-18)

Αιτία σύγκρουσης: Οι αδελφοί στην Ιερουσαλήμ που είχαν περιτομή αντιδρούν καθώς ακούν ότι ο Πέτρος πήγε στους εθνικούς και κήρυξε. Ο Πέτρος αντί να τους παραθέσει το πλούσιο «βιογραφικό» του ως ηγέτης τον οποίο κανείς δεν θα πρέπει να αμφισβητεί, κρατάει μια ταπεινή στάση. Αφού τους ακούει, τους εκθέτει στη συνέχεια τα γεγονότα με τη σειρά όπως έχουν. Όταν οι αδελφοί καταλαβαίνουν ότι ο Κύριος είναι πίσω από την κίνηση αυτή, ησυχάζουν και δοξάζουν τον Θεό.

Συμπέρασμα: Ο άνθρωπος του Θεού, δέχεται καλόβουλα την αμφισβήτηση και την κριτική. Μιλά με επιχειρήματα και αν έχει δίκιο οι άλλοι το αναγνωρίζουν. Αν έχει άδικο, το αναγνωρίζει αυτός.

 

  1. TO ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΤΟΜΗΣ (Πράξεις ιε:1-35, Σελ. 977)

Και τινές κατελθόντες από της Ιουδαίας εδίδασκον τους αδελφούς, ότι εάν δεν περιτέμνησθε κατά το έθος του Μωϋσέως, δεν δύνασθε να σωθήτε…. Μετά δε πολλήν συζήτησιν σηκωθείς ο Πέτρος… Και αφού αυτοί εσιώπησαν, απεκρίθη ο Ιάκωβος, λέγων… Τότε εφάνη εύλογον εις τους αποστόλους και εις τους πρεσβυτέρους μεθ’ όλης της εκκλησίας … Διότι εφάνη εύλογον εις το Άγιον Πνεύμα και εις … Αναγνώσαντες δε αυτήν, εχάρησαν διά την γενομένην παρηγορίαν. Πράξ. ιε:1-35

Αιτία σύγκρουσης: Εμφανίζεται μια διδασκαλία που λέει ότι εάν οι πιστοί που είναι εθνικοί δεν κάνουν περιτομή, δεν μπορούν να σωθούν. Αυτό προκαλεί αντίσταση, ταραχή και πολλές συζητήσεις μεταξύ των αδελφών. Για το ζήτημα αυτό συγκαλείται η 1η Αποστολική Σύνοδος. Οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι δεν αποφασίζουν γρήγορα, ούτε επιφανειακά. Σκέφτονται και ανοίγουν μια μεγάλη συζήτηση. Αυτό σημαίνει ελευθερία έκφρασης και σεβασμό της γνώμης που εξέφραζε ο καθένας. Στο τέλος ο Πέτρος, ως φυσικός ηγέτης και έχων την εμπειρία του «ανοίγματος» του Θεού στα έθνη, δίνει τη λύση. Ο Ιάκωβος, ένας εξίσου σεβαστός ηγέτης, επιβεβαιώνει ότι τα λεγόμενα του Πέτρου συμβαδίζουν με τους λόγους των προφητών, δηλαδή με το Λόγο του Θεού. Αποφασίζουν να στείλουν επιστολή στους εθνικούς και αυτό φάνηκε εύλογο και στους αποστόλους και στους πρεσβυτέρους και σ΄όλη την εκκλησία. Αυτά που γράφουν φάνηκαν εύλογα όχι μόνο σ΄αυτούς αλλά και στο Πνεύμα το Άγιο, το οποίο προφανώς συμμαρτύρησε στην απόφαση αυτή. Το αποτέλεσμα ήταν καλό και η απόδειξη ήταν ότι όλοι όσοι διάβασαν την επιστολή χάρηκαν και παρηγορήθηκαν.

Συμπέρασμα: Μια λανθασμένη διαχείριση ενός προβλήματος διδασκαλίας μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Οι άνθρωποι του Θεού δεν αποφασίζουν γρήγορα και δεν φανατίζονται. Τουναντίον, συζητάνε ελεύθερα, δεν λένε ότι τα ξέρουν όλα, σέβονται τους ηγέτες και οι ηγέτες ακούνε τη γνώμη των άλλων και κοιτάνε με προσοχή τι λέει ο Λόγος του Θεού. Όλοι είναι έτοιμοι να δεχθούν αυτό που είναι εύλογο και σ΄αυτούς και στο Πνεύμα το Άγιο. Το Πνεύμα το Άγιο ποτέ δεν επιβάλλει κάτι που δεν είναι εύλογο στις καρδιές των παιδιών του Θεού.

 

  1. ΠΑΥΛΟΣ – ΠΕΤΡΟΣ (Γαλάτες β:11-21, Σελ. 1029)

Ότε δε ήλθεν ο Πέτρος εις την Αντιόχειαν, ηναντιώθην εις αυτόν κατά πρόσωπον, διότι ήτο αξιόμεμπτος. Επειδή πριν έλθωσί τινές από του Ιακώβου, συνέτρωγε με τους εθνικούς· ότε δε ήλθον, συνεστέλλετο και απεχώριζεν εαυτόν, φοβούμενος τους εκ περιτομής…. Γαλ. 2:12

Αιτία σύγκρουσης: Ο Παύλος εναντιώνεται δημόσια στον Πέτρο γιατί ο βλέπει τον Πέτρο να συμπεριφέρεται διαφορετικά όταν είναι μπροστά στους εθνικούς και διαφορετικά όταν είναι μπροστά στους Ιουδαίους. Αυτό το θεωρεί υποκρισία και εξηγεί ότι ο άνθρωπος δε δικαιώνεται τελικά μέσω του νόμου αλλά δια της πίστεως. Υπάρχουν δύο θαυμαστές συμπεριφορές εδώ. (1) Ο Παύλος δε διστάζει, όταν είδε ότι δεν ορθοτομεί, να ελέγξει ακόμη και τον ίδιο τον Πέτρο, που εκτός από αδιαμφισβήτητος ηγέτης, με τη σκιά του μόνο, θεραπεύονταν ασθενείς,. (2) Ο Πέτρος δέχεται ταπεινά τον έλεγχο καθώς δε φαίνεται πουθενά να απαντά και να αντιδρά. Μάλιστα μιλάει με τα καλύτερα λόγια στην επιστολή του (Β΄Πέτρος γ:15-16).

Συμπέρασμα: Όταν η πρόθεση αυτού που ελέγχει με πνεύμα ευθύτητας είναι η αγάπη για την περιφρούρηση της αλήθειας και της ορθοπόδησης, τότε έρχονται ευλογημένα αποτελέσματα. Όταν ο έλεγχος υποκρύπτει προσωπικές εκ των προτέρων αντιπάθειες, το επιχείρημα περί υπεράσπισης της αλήθειας είναι το «πρόσχημα» που κρύβει μια χαλασμένη καρδιά. Από την άλλη πλευρά όταν ο ελεγχόμενος είναι ταπεινός, δέχεται τον έλεγχο όσο υψηλή θέση και αν έχει.

 

  1. ΦΙΛΗΜΟΝΑΣ – ΟΝΗΣΙΜΟΣ (Φιλήμονας α:8-21, Σελ. 1059)

Όθεν, αν και έχω εν Χριστώ πολλήν παρρησίαν να επιτάττω εις σε το πρέπον, όμως διά την αγάπην μάλλον σε παρακαλώ, τοιούτος ων ως Παύλος ο γέρων, τώρα δε και δέσμιος του Ιησού Χριστού, ….. χωρίς όμως της γνώμης σου δεν ηθέλησα να κάμω ουδέν, διά να μη ήναι το αγαθόν σου ως κατ’ ανάγκην, αλλ’ εκουσίως…. Εάν λοιπόν έχης εμέ κοινωνόν, δέχθητι αυτόν ως εμέ. Και εάν σε ηδίκησεν εις τι ή χρεωστή, λογαρίαζε τούτο εις εμέ…. Φιλ. α:8-21.

Αιτία σύγκρουσης: Ο Ονήσιμος (σημαίνει χρήσιμος) ήταν δούλος του Φιλήμονα ο οποίος δραπέτευσε και αδίκησε τον Κύριό του κλέβοντάς του κατά πάσα πιθανότητα ένα ποσό. Βρίσκεται ως φυγάς στη Ρώμη και εκεί συναντιέται με τον Παύλο. Μετανοεί, αναγεννιέται και υπηρετεί τον Παύλο. Ο Παύλος μεσολαβεί προκειμένου ο Ονήσιμος να επιστρέψει στον Φιλήμονα και να κάνει αποκατάσταση στη σχέση του. Στον Φιλήμονα μιλά με γλυκύτητα, σοφία και πατρική αγάπη. Δεν θέλει να του επιβληθεί, σέβεται τη γνώμη του και θέλει ό,τι κάνει ο Φιλήμονας να το κάνει εν ελευθερία. Αναλαμβάνει μάλιστα ο Παύλος να καλύψει υλικά την αδικία του Ονήσιμου για να γεφυρωθεί το χάσμα.

Συμπέρασμα: Ο ειρηνοποιός μια σχέσης που είναι σε σύγκρουση, μιλά με γλυκύτητα, σεβασμό και αγάπη. Δεν απειλεί αλλά προτρέπει. Παράλληλα είναι διατεθειμένος να επωμιστεί το κόστος που έχει το χτίσιμο μιας γέφυρας μεταξύ αδελφών.